Ritgerðin komin inn

Jeij! Ég sendi ritgerðin á nefndarmeðlimina í dag. Þá er það bara vörnin, fara yfir komment, setja ritgerðina í greinarform og gefa hana út!

Þetta er allt að gerast eitthvað svo hratt. Tryggvi kemur eftir 3 vikur, 5 daga og 18 klst. Ég er farin að hlakka svoo mikið til að hitta hann.

Það er orðið heitt heitt heitt hérna á Hawaii. Næturnar eru enn bærilegar en ef ég vil sofa lengur en níu þarf ég að setja loftkælinguna í gang, það verður svo heitt. Ég fór út að hlaupa á föstudagsmorguninn klukkan 7:30 og hélt ég ætlaði að bráðna. Maður þarf greinilega að fara upp úr 6 á morgnana til þess að blotna ekki eins og baðkari hafi verið hellt yfir mann!

Ég keypti skyr í fyrradag. Það kostaði $4. En það var gott. Setti blackberries í það (þetta var hreint skyr) og Nancy fannst það mjög gott. Ég mun ekki kaupa aftur skyr á Hawaii. Það kómíska við skyrið er að það stóð ‘Sustainable Iceland’ framan á því á einhvejru logoi sem ég hef aldrei séð áður. Mér finnst það ekki beint sjálfbærni að senda mjólkurafurð yfir hálfan hnöttinn. Kannski eru einhverjir hippar líklegri til þess að kaupa skyrið ef það stendur sustainable framan á því.

Það er ekki gott…

…þegar siggið í lófanum rifnar og það byrjar að blæða. Ég hef núna lært að halda ‘rétt’ á ketilbjöllunni.

Ég mun hitta Richard á eftir og láta hann fá nýjasta eintakið sem telur núna 111 bls (með öllu; Magellan kóðanum meðtölum).

Hvirfilbyljarnir sem hafa riðið yfir suður hluta bandaríkjanna eru rosalegir. Það eru víst 32 dánir í Tennessee þaðan sem Michaela er frá. Enginn af hennar ættingjum hefur skaðast. Foreldrar hennar voru varir við mikinn vind og haglél í gær (sem fylgir gjarnan hvirfilbyljum). Þeir koma yfirleitt yfir sumartímann en ekki á vorinn. Ástæðan fyrir þeim er óstöðugleiki milli heits lofts á jörðu og kaldslofts í háloftunum (eða eitthvað þannig).

Best að klára að fara yfir breytingartillögur (hljómar eins og lagalegt orð) á ritgerðinni.

Vörn, ritgerð og hlaup

Ég bætti metið mitt í Diamond Head hlaupinu – 41 mín og 30 sek, ossom!

Nú fer að líða að vörn, hún er sett á 12.maí klukkan 14:30 í stofu 723 í POST byggingunni (svona EF einhver sem ég þekki er á Hawaii). Ég er búin að vera að skrifa og skrifa og gera myndir og laga myndir síðustu 2 vikur. Ég er búin að skrifa allt en núna taka við lagfæringar og fínpússun á textanum. Það kom mér í raun óvart hvað það var ‘auðvelt’ að klára að skrifa það sem ég þurfti að skrifa. Það ætti svo sum ekki að vera skrítið þar sem ég er búin að vera með þetta verkefni í heilanum í aðeins of langan tíma

Það eru ossomlega spennandi tímar framundan. Tryggvi kemur 28. maí (4 vikur og 5.5 dagar) og við erum búin að vera að plana smá ferðalag. Við förum til Kaua’i, suður Californiu, Nevada, Arizona, Baltimore og New York áður en ég kem heim. Við munum meðal annars sjá Love sýninguna í Las Vegas, fara í Seaworld í San Diego, fara í Universal Studios í L.A., sjá Miklagljúfrið í Arizona, sjá Avenue Q söngleikinn á Broadway, hitta nýja frændan hans Tryggva, borða á ‘Heartattack grill’ í Arizona og síðast en ekki síst þá munum við sjá heimsins stærstu skjaldböku í Joshua Tree State Park, Californiu http://www.wlra.us/wl/wltortse.htm. Já, Kaninn er alveg með þetta.

Listinn heldur svo áfram, þessi ferð verður ekki slæm! Ég er virkilega farin að hlakka til.

Útskriftarathöfnin sjálf verður 14.maí og ég fæ að vera í kufli og með hatt (svona eins og í bíómyndunum). Því miður hendum við ekki höttunum í loftið í athöfninni, kannski ég geri það bara sjálf eftir athöfnina

Róðravélin…

…verður orsökin fyrir harðsperrum á morgun. Bootcampið heima er með ‘róðravinafélag’ sem hver sem er getur fengið inngöngu ef sá hin sami klára 15(kk)/13 (kvk)km á klst. Mig langar í inngöngu svo ég ákvað að æfa mig aðeins. Mér tókst að klára helminginn (6.5 km) á 27mín og 45 sek sem er minna en hálftími svo það er gott. Málið er bara að ég varð ekkert rosalega móð, ég er bara gjörsamlega búin í höndunum og fótunum!

Picnic deildarinnar er á sunnudaginn og við Jonathan ætlum því í Costco að versla. Ég er fyrrverandi formaður þess félags sem sér um að skipuleggja og því er ég að skipuleggja (þar sem við erum bara nýbúin að skipta um stjórn er gamla stjórnin aðallega að skipuleggja, þ.e. ég og Jonathan). Við munum spila mjúkbolta (e. softball) sem er eins og hafnarbolti nema með aðeins stærri og mýkri bolta svo það er auðveldara að slá. Grillað verður á staðnum og ströndin er rétt handan við hornið. Ég er farin að hlakka til.

Sunnudagurinn byrjar þó með ‘AIDS walk’ þar sem gengnir eru 5 km til þess að styðja við rannsóknir/eða itthvað-þannig sem tengist AIDS. Við ætlum að ganga nokkur saman (um 10 manns) undir formerkjum UHGS (University of Hawaii Geophysical Society – fyrrnefnt nemendafélag) og höfum við safnað saman um $100.

Ég svitnaði svo mikið eftir þennan róður að mér líður eins og ég hafi stokkið ofan í sundlaug. Fingurnir mínir eru ekki ánægðir með að ég sé að blogga þar sem þeir ýta vitlaust á annan hvorn lykil, þeir eru svo þreyttir eftir að halda utan um haldfangið. Maður fær blöðrur eftir langaveru í róðravél.

Kaffi, doktorsnám og styrkur

Já..núna er föstudagur. Föstudagurinn er eins og mánudagur fyrir mér þessar vikurnar. Helgi þýðir að það er enginn á skrifstofunni svo það er meiri friður fyrir mig að vinna.

Það helsta í fréttum er að ég skrifaði óvart yfir eina af ‘griddunum’ mínum svo ég verð að búa hana til aftur til þess að geta búið til mynd af þyngdargögnum. Skemmtilegt. Kaffið er besti vinur minn á meðan ég díla við þetta.

Ég sótti um doktorsnám á Íslandi. Mjög spennandi. Ég vona að ég fái það (það eru örugglega nokkuð margir umsækendur þar sem þetta snýr að gögnunum úr Eyjafjallajökli frá því í fyrra).

Svo fékk ég ferðastyrk, $400. Það tekur skólann ekki nema 16 vikur að láta mig fá þennan pening – bjúrókratar. Ég ætla rétt að vona að þeir geti lagt það inn á mig því ég hef ekkert með bandaríska ávísun að gera á Íslandi

Annars líður tíminn of hratt. Mig langar til þess að setja aðeins á pásu! Ég er þó farin að hlakka últra mikið til að hitta Tryggvann í lok maí, það verður æði!

Ketilbjöllur

Ég er byrjuð aftur í ketilbjöllunum í Kapiolanigarði á þriðjudags- og fimmtudags morgnum klukkan 7. Ég hafði verið í sambandi við þjálfarann og minntist á við hann að $20 fyrir hvern tíma væri allt of mikið. Hann lækkaði það niður í $15, sem hjálpaði ekki neitt rosalega.

Í síðustu viku hafði hann svo samband við mig aftur og sagðist frekar vilja hafa aðeins fleiri í tímanum til þess að byggja upp ‘momentum’ og bauð mér því að mæta frítt. Hvað get ég sagt, ég er greinilega bara svona ‘ossom’

Þessi líkamsrækt kallast Move og hér má finna blogg sem JT, þjálfarinn, skrifar eftir nánast hverja æfingu. Conceptið er svipað og Bootcamp og CrossFit heima, þar sem maður er stanslaust að hreyfa sig og að gera fjölbreyttar æfingar. Hver æfing hjá honum er 40-60 mín, breytilegt eftir því hvað við erum lengi að klára það sem okkur er sett fyrir.

Það er æðislegt að vakna snemma og hreyfa sig! Sérstaklega þegar veðrið er gott úti. Það er eins og dagurinn lengist og maður hefur meiri orku yfir daginn. Lykillinn er að fara nógu snemma að sofa svo maður ‘krassi’ ekki um hádegi

Myndir

Síðustu 2 vikur hafa farið í myndagerð. Ég er á fullu að bæta, breyta og gera myndir fyrir ritgerðina mína. Segja má að myndagerðin sé mikilvægari en skrifin þar sem þær segja alla söguna, skrifin lýsa því svo sem þar fer fram.

Nancy fór í aðgerð á öxlinni (hún var með lítið bein vaxandi í liðnum sem veldur bólgu og óþægindum, beinbúturinn var tekinn í burtu) á föstudaginn og Brian, sem kom heim síðasta þriðjudag, er búinn að vera duglegur að sjá um hana. Brian var búinn að vera í Ekvador og Panama á ferðalagi; hann kláraði masterinn núna í október í jarðfræði.

Ég er orðin góð í því að vera þriðja hjólið. Ég fer og geri eitthvað með Nancy og Brian eða Michaelu og David; það verður gott að hitta mitt eigið hjól eftir bara rúman mánuð!

Við Tryggvi ætlum að fara í smá ferðalag þegar ég klára. Hann kemur til Hawaii í lok maí og við förum til Kauai (ein af Hawaii eyjunum) til þess að fara á kajak við Na Pali coast. Þetta er einn fallegasti staðurinn á eyjunum sem ekki er hægt að keyra að, maður verður að nálgast hann gangandi, af sjó eða lofti. Við förum svo og skoðum Las Vega- La- Phoenix svæðið í smá tíma. Ég er farin að hlakka últra mikið til. Við endum síðan í Baltimore þar sem Þórir (frændi Tryggva) og Rakel búa ásamt Róberti Tryggvi og ónefndum (og ófæddum)

Heimkoma er áætluð um 25.júní (þó svo við séum ekki búin að kaupa miða).

Myndirnar bíða…meira seinna…

Hreyfimynd (animation)

Núna er verkefnið mitt komið á gott skrið og ég farin að túlka niðurstöður. Eitt af því sem ég þarf að gera er að útskýra þær fyrir hinum ‘almenna’ jarðeðlisfræðingi. Til þess að komast að því markmiði ætla ég að búa til stutta hreyfimynd sem sýnir þróun Reykjaneshryggjarins síðustu 20 milljón árin. Ég er byrjuð á þessu og gengur vel! Linux er ossom…

Nancy kom heim í gær. Ég sótti hana á bílnum hennar, Rusty (já, hann er ryðgaður ) og mér gekk vel að keyra. Rusty gamli er með ónýta dempara og því á bílinn til með að hristast svolítið mikið þegar vegurinn er vondur.

Ég fór í ketilbjöllu workshop (milli 9 og 12) í gær í einum af görðunum sem er við sjóinn. Ég hafði aldrei komið í þennan garð áður- hann er lengra en Ala Moana (fyrir þá sem þekkja til) en ekki alveg jafnlangt í burtu og flugvöllurinn. Það skemmtilega við þennan garð voru klósettin. Ég var alveg í spreng og varð að pissa en vandamálið var að klósettin voru ekki með neinar hurðar! 2 klósett af 3 voru stífluð svo ég tók það sem mér gafst. Auðvitað labbaði kona síðan inn ámig þar sem ég var hálfstandandi að reyna að pissa ofan í klóið. Workshoppið var annars mjög skemmtilegt og við heppin að skýin ákváðu að koma þar sem sólin hefði gjörsamlega steikt okkur. Ég er ennþá með rauða bringu eftir skýin (þrátt fyrir að hafa makað á mig sólarvörn númer 30!).

Mér líður stundum eins og við Nancy séum giftar. ‘Hvað viltu í matinn í kvöld?’, ‘Hvaða plön hefuru í dag?’, ‘Viltu kaffi?’ eða ‘Rosalega þarf ég að prumpa’ eru algengar spurningar og frasar sem fara okkar á milli. Það er ótrúlegt hvað það er mikill munur að búa einn og með einhverjum, kostir og gallar á báðum hliðum. Ef maður er einn getur maður gert nákvæmlega það sem maður vill. Klósettið er aldreið upptekið og ruslið í kringum mann er eftir mann sjálfan. Enginn segir mér að þegja og enginn truflar mig þegar ég horfi á sjónvarpið. Ég get hlustað á þá tónlist sem ég vil og diskurinn í uppþvottagrindinni er sá sami og ég notaði í gær og hann er hreinn, því ég vaskaði hann upp. Maður er samt einn. Það er enginn á staðnum til þess að heyra hugmyndirnar sem maður hefur, spjalla um daginn og veginn eða elda fyrir mann. Enginn býðst til að búa til kaffi eða þakkar fyrir að ég vaskaði upp. Veggurinn verður besti vinur manns og maður teflar bara við páfann.

Ef maður býr með einhverjum fær maður að heyra hvernig dagur viðkomandi var og jafnframt að segja frá sínum. Máltíðir eru fyrir tvo og tækifærið er til staðar til þess að hjálpa eða vera hjálpað. Ef maður gerir eitthvað sem maður vill segja einhverjum frá, er einhver til staðar og maður getur spilað 2ja manna spil. Klósettið gæti verið upptekið á ögurstundu og tónlistin sem maður spilar er ekki endilega uppáhaldið hjá herbergisfélaganum. Maður spyr hvort aðrir megi koma í heimsókn og maturinn sem þú ætlar að borða í hádegismat er allt í einu horfinn.

Okkur Nancy semur vel og það er það sem skiptir máli. Við eldum fyrir hvor aðra og minn matur er hennar matur. Það er svo gott að hafa einhvern til þess að hafa dagleg samskipti við, einhvern annan en blessaða vegginn.

Háttatími fyrir ísdrottninguna…

Dog the Bounty Hunter

Dog the Bounty Hunter býr á móti stóra húsinu sem ég lýsti fyrir nokkrum færslum. Ég ætlaði alltaf að sýna ykkur mynd af hliðinu sem er fyrir framan húsið hans:

Dog's gate

Ég vil minna ykkur á að þetta skilti er líklega 2/3 af minni líkamlegu stærð (amk rúmur meter)! Hversu stórt egó þarf til þess að maður fái  sér svona á hliðið fyrir framan sitt eigið hús? (ýtið á myndina til þess að sjá í fullri stærð)

Áhyggjur

Maður veit ekki stundum ekki hvað mans eigins áhyggjur eru litlar fyrr en maður setur það í samhengi. Ég er farin að verða stressuð með ritgerðina þar sem rúmur mánuður er til stefnu til skila (stefni á að skila í lok apríl). Ég á það til að missa mig í áhyggjum, velti mér upp úr því og drekki mér nánast í þessum grunna polli sem ég stend í.

Á mbl.is las ég um unga konu (og ömmu hennar) sem var grýtt til bana í Suður-Afríku af hópi ungmenna sem var viss um að hún hefði stundað galdra. Ha? Í alvöru? Bíddu…síðast þegar ég tékkaði var árið 2011 nýgengið í garð…

Ég þarf að minnsta kosti ekki að hafa áhyggjur af því að verða grýtt til bana af því ég er göldrótt.

Flóðbylgja, stríð, jarðskjálftar, veikindi….ritgerð. Vóh..allt í einu varð pollurinn minn svo grunnur miðað við hyldýpi annarra vandamála.

Þakkið fyrir það sem þið hafið og hættið að kvarta yfir öllum þessum litlu málum í lífinu (og til þess að vitna í Stellu þegar hún var í orlofi: Vandamálin eru til þess að takast á við þau!).

Óver and ót…